شعر

دوێ شه‌و له‌گه‌ڵ یه‌کێ له‌ هاوڕێکانم چوم بۆ ڕێستورانێک
له‌ به‌رامبه‌ر میزه‌که‌ی ئێمه‌ کوڕو کچێک دانیشت بوون 
کوڕه‌که‌ پشتی له‌ مه‌ کردبوو، دیار بوو دۆستی یه‌کتر بوون
له‌ناکاو چاوم به‌ چاوی کچه‌که‌ که‌وت....
به‌جوانی دیار بوو که‌ کوڕه‌که‌ کچه‌که‌ی زۆر خۆش ده‌ویست،
کچه‌که‌ش که‌ منی دیت ده‌ستی کرد به‌ چاوه‌ چاو کردن له‌گه‌ڵم، منیش که‌ زۆرم پێ حه‌یب بوو سه‌رم داخست،
به‌ڵام دوایی ماوه‌یه‌ک خۆم بۆ نه‌گیراو ده‌ستم کرد به‌ ئیشاره‌ دان به‌ کچه‌که‌،
خولاسه‌ کاغه‌زێکم هه‌ڵگرتوو ئیشاڕه‌تێکم به‌ کچه‌که‌ کرد،
به‌ چاو تێیگه‌یاندم که‌ باشه‌،
هه‌ستان، کوڕه‌که‌ چو پوڵی خواردنه‌که‌ بدات، که‌ له‌و ده‌مه‌ش دا کچه‌که‌ گه‌یشته‌ په‌نا میزه‌که‌ی ئێمه‌، ده‌ستی ڕاکێشاو کاغه‌زه‌که‌ی هه‌ڵگرت، بۆم نووسی بوو:
" زۆر په‌ستی "
وه‌رگێڕان له‌ فارسیه‌وه‌: نێعمه‌ت.م