به‌ خدایی
که‌ سینه‌ام آفرید
قسم
که‌ جز غم
هیچ در این سینه‌
نه‌ آفرید

به‌ خدایی
که‌ نگارم آفرید
قسم
که‌ دوستش
دارم

ولی افسوس
هزاران افسوس
که‌ خدایم
مرا با غم
چنان
آفرید

که‌ تاب زندگانی
ندارم
چون نگارم ز غم
هیچ ندارد

پس با او
گویم:
نگارم
هیچ
برای
عاشقی ندارم
مرا
ببخشا
که‌ دوستت دارم

ن: نعمت.م