شعر

رو  سر  بنه  به   بالين   تنها   مرا   رها   كن                     ترك    من    خراب    شبگرد    مبتلا      كن

ماييم  و  موج   سودا   شب  تا  به  روز   تنها                      خواهي  بيا  ببخشا  خواهي  برو  جفا   كن

از  من    گریز  تا    تو  هم  در   بلا     نیفتی                       بگرین    ره  سلامت    ترک  ره   بلا      کن          

ماییم  و   آب  دیده    در  کنج     غم   خزیده                        بر  آب  دیده   ما    صد   جای   آسیا    کن 

خیره  کشی  است ما را  دارد  دلی  چو خارا                       بکشد  کسش  نگوید  تدبیر  خون  بها  کن

بر    شاه   خوبرویان   واجب    وفا      نباشد                        ای  زردروی عاشق  تو صبر   کن  وفا   کن

دردی  است  غیر  مردن  آن   را  دوا   نباشد                        پس من  چگونه  گویم  کاین درد را دوا  کن

در   خواب  دوش  پیری در کوی عشق  دیدم                        با  دست  اشارتم کرد که عزم سوی ما کن

گر اژدهاست بر ره عشقی است چون ز  مرد                         از  برق   این   زمد  هی  دفع    اژدها   کن

بس  کن  که  بیخودم  من  ور تو هنر   فزایی                         تاریخ     بو علی    گو   تنبیه   بوالعلا    کن

مولانا